Home Wiersze Internautów Przyroda Bieszczadzkie cerkwie

Bieszczadzkie cerkwie

Pośród lasów bieszczadzkich
mgłą historii owiane,
wrosły w górski krajobraz
stare cerkwie drewniane.

Przygarbione starością,
osłonięte od świata,
Śnieg do snu je układa,
budzą się ciepłem lata.

Ścieżki wiodą tu kręte,
pełnym słońcem, to cieniem,
starych lip, które szumią,
przeszłych czasów wspomnieniem.

Piękne chwile tych cerkwi
bezpowrotnie minęły,
najwierniejsze anioły
stamtąd już odfrunęły.

Drzewo wiekiem sczerniało,
kopuły rdzawo płaczą,
święci z ikon czasami
promień światła zobaczą.

I ożyją na moment
ścienne malowidła,
przesiąknięte zapachem
ziołowego kadzidła.

Symbolicznym płomieniem
w starych świecach się pali,
pamięć o dobrych ludziach,
którzy je zbudowali.

Gdy uklękniesz w modlitwie
świadom wiary, miłości,
zbudzisz w drewnie zaklęte
dobre duchy z przeszłości.

_____

Autor: mamusia45

To kolejny wiersz z cyklu o Bieszczadach

0 0 votes
Oceń wpis
Pokaż więcej
Subscribe
Powiadom o
guest
Ze względu na spam wyłączona została możliwość wstawiania linków w komentarzach. Komentarze zawierające odnośniki będą kasowane.
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments