Przed wyjazdem
Autor:
Mateusz Żukowski - E-mail:
zukowski2@o2.pl
„Ja cie zabije” – to rzekła Erato,
Gdy zobaczyła efekt mej twórczości,
Bo pod jej wpływem, to stworzył pan-brato,
Piątkę sonetów, od doskonałości
Dalekich… Jednakże tak bardzo jej bliskich,
Sonetów która przekroczą poznanie,
Które zachwycą, nie ją, tylko wszystkich!
I takie było moje przekonanie…
Nie doceniony, jak Norwid dziś jestem,
Ale odległy od jego pozycji,
On był przez wszystkich, sam umierał pan ten,
U mnie jest muza tylko w opozycji,
Do mej ekspresji, czysto artystycznej,
To jest kobieta, która nie rozumie,
Że to jest twórczość magii poetyckiej,
Że to jest kłamstwo i prawda jest u mnie…
Bardzo ceniony poeta przez wielu,
Tak wielu ludzi lubi mą poezję,
Nie tylko Ty dziś czytasz przyjacielu,
Mało kto dzisiaj skaże za herezję,
Nawet przepiękne kobiety chcą dużo,
Więcej i więcej, tak jedna mnie ceni,
A u Erato jest cisza przed burzą, Chodź przyjaciółką się moją dziś Mienic.
Możesz mnie zabić! Och, tak, tego pragną!
Uciec od bólu mojego istnienia,
Odejść ze świata, nie wracać już nagle,
Odejść w nirwanę, zapomnieć cierpienia,
Więc jadą, jadę, nawieś się wybieram,
By w samotni oście od samotności zbiec,
Już chcę wychodzić, ja już się ubieram,
Tam będę wolny, wyjeżdża jutro więc…
Śnie o wolności, może mam już odejść?
Nie wiem już wcale gdzie ja się odnajdę,
Chciałbym do Boga, móc tak blisko podjeść,
Spytać czy spokój ja kiedyś gdzieś znajdę,
Móc poznać przyszłość, to wielkie marzenie,
Wiem, że nie mogę – wszak on nie istnieje,
To co mam teraz, to całe spełnienie,
Jest to niczym wiatr, który czasem wije…
Źle się dziś czuję, widząc, że ja żyję,
Bo samo życie jest wciąż dla mnie bólem,
Mam jakąś duszę, codziennie ją myję,
Co dzień obchodzę się ja z nią tak czule,
Chodź wiem to dobrze, znam to doskonale,
Że u mej psychice nie w duszy to wszystko,
Trochę mi smutno, chociaż jest wspaniale,
Mam pustą duszę, nie znajdziesz nic łyżką…
Czego ja pragnę w zasadzie? Istotnie,
Wiem, że mi szkodzi samotność okrutnie,
A bycie z ludźmi? Niech życie mnie kopnie,
Z nimi nic nie ma, tam są tylko kłótnie,
Kłótnie te o nic – niczego nie pragną,
Bo sama walka jest tu sensem walki,
Może ja prawa wszechświata dziś nagnę?
No jestem inny, sponad ludzkiej miarki…
Czy mam marzenie? Tak mi się wydaje,
Nie pragnę władzy, ona nie jest dla mnie,
Chodź z prostym ludem na co dzień przystaję,
Czy chcę mieć więcej? „Nie” powiem, skażę: „nie!”
Chcę być tutaj sam i być ciągle z Tobą,
Paradoks życia, czy paradoks śmierci?
Kiedyś marzyłem, żeby zostać Kobą,
Jednakże dzisiaj nie mogę tak stwierdzić.
Miłość w mym sercu wypaliła znamię,
To znamię krwawe, chociaż jest też z ognia,
„Ja ci wciąż ufam, tak, ufam ci, Panie”,
Tak mi Erato skazała nie Sonia*,
„Bądź przyjaciele, lecz nigdy kochankiem,
Taka jest rola twoja w moim świecie”
Ale ja pragnę od dziś być barankiem!
Być przyjacielem, zostawić Twe kwiecie…
Pragnę przyjaźni, gdzie jest zakochanie,
Dobrze że jutro opuszczę tą celę,
Chcę od niej mało, ja pragnę niewiele,
Dobrze, że jutro ucieknę ze świata,
Nic nie zobaczę, swój ból będę leczył,
Może tam spotkam już swojego kata,
I już nie będę przenigdy was męczył…
________________________
* Sonia – imię mojego psa.
_____________________
Dodatkowy opis autora:
Poleć wiersz znajomym :
|
Wasze komentarze
|
| Autor: unglessio z bieszczad E-mail: joasia1956@o2.pl | | dobre podoba mi się ta refleksja o życiu pozdrawiam | | Autor: balbinka E-mail: @ | | wszystkie przeczytałam, jest trochę do poprawek, zupełnie niezwykłe pisanie....musisz przysiąść fałdów i dopracować do perfekcji....pisz, pisz- pozdrawiam |
|
